Drijfhout Berichten

Inspiratie voor verhalen vind je overal maar bij deze editie van Drijfhout vragen we je om je te laten inspireren door de werken van Léon Spilliaert (1881-1946).

Lees verder Laat je inspireren door Spilliaert

Drijfhout gaat ook deze tweede editie van start met een speciale iStoires uitgave. Deze keer werd aan Els Snick de vraag gesteld om een literair verhaal te schrijven dat zich afspeelt in Oostende. De auteur baseerde ‘De vrouw in de duinen’ op een tragische gebeurtenis uit de Oostendse geschiedenis. Het verhaal kreeg een prachtige cover met De Duizeling van Léon Spilliaert en wordt in beperkte oplage gratis verdeeld in Oostende.

Lees verder De vrouw in de duinen

Ik kijk achterom en moet glimlachen. Het droge zand dat in kleine bergketens tegen de dijk aanligt. Er blijven geen sporen in na. Je plant er je hele zijn in,…

Lees verderDe nacht is er

Ze zat op een terras schijnbaar berustend, kijken naar de zee… groen grijs rustig. Opmerkzame, allesziende ogen, schildersogen, observerend, de zee, de wolken grijs geladen… en de mensen die voorbij…

Lees verderDe Meester

‘Ik zoek niet, ik vind.’ Wijselijke woorden van de Spaans-Franse kunstschilder Pablo Picasso, ooit in een poëtische bevlogenheid neergeschreven. Het citaat inspireert mij tot het feilloos oprakelen van ongeschonden bewaarde…

Lees verderHet vinden van wat nooit verloren ging

Hier zit ze dan. Haar halflang bruin haar blinkt na een verfrissende douche. Ze is gekleed in een nieuwe sportieve outfit. Ze kijkt nog eens rond in haar kamer die…

Lees verderEen verblijf met zicht op zee

In een illustere droom vond ik dit kladje. Verfrommeld, aangetast door de tand des tijds en hoogstwaarschijnlijk verguisd. Heel even kreeg ik toegang tot de hersenspinsels van Léon Spilliaert en…

Lees verderDe wolk

Oostende 1929 Mijn vrouw heeft iets met huizen, ik niet. Ze is zo blij als een mus met onze verhuizing naar de Smet de Naeyerlaan, ook Madeleintje vindt het nieuwe…

Lees verderGeen licht zonder donker

Kaki’, zei ik. Daar moest ze een beetje om lachen. Een stiekem gegiechel vanachter het onbewogen wit van haar plaasteren maskertje, waar de ziekte zich uur na uur een beetje dieper invrat.…

Lees verderEen echo zonder stem

Het is alsof de vuurtoren weet waar ik aan denk als ik naar haar kijk. Ze raapt schelpen op het strand in een jurk die voor het seizoen, voor de…

Lees verderHet Vissersmeisje