Twee lopers op het strand

Het strand is breed en zonovergoten. Rechts de duinen, links in de verte, de zee en haar glimlach van schuimkopjes. De lichte bries hindert het lopen niet. Aan het naaktstrand van Bredene krimpen de golfbrekers om uiteindelijk op te houden. Een schier eindeloze, lege zandvlakte strekt zich voor hen uit. In de verte zien ze een man achternagezeten door een grote vogel. Dichterbij gekomen, blijkt het een zwarte zwaan te zijn. Wanneer hij zijn achtervolging stopzet, probeert de man vriendelijk te zijn: hij draait naar de zwaan toe, buigt door de knieën en spreekt hem zachtjes aan. Het mag niet baten, de vogel slaat terug wild met de vleugels en zet de aanval opnieuw in.

Voorbijgelopen, draaien de twee lopers zich om en zien dat de man het nogmaals waagt… Even verder holt een hond achter meeuwen aan. Zowel hond als meeuwen hebben er zin in. De meeuwen vliegen over het ondiep water van de branding, net laag genoeg opdat de hond zou blijven volgen. Maar niet té laag zodat hij geen schijn van kans heeft om beet te hebben. De vogels zweven een beetje op en neer zodat de viervoeter zijn hoop op resultaat niet laat varen en vol overgave blijft volgen. Bovendien lijkt het spel daarmee gevaarlijker dan het is. ‘Blacky! Hier!’ De recht op doel stormende labrador houdt plots in. Een tweede ‘Hier!’ volstaat. Hij komt nu in snel tempo terug. Als de hond een brede cirkel rond zijn baasje er bij neemt, kan zijn geluk niet op en dan pas valt het baasje op hoe weids het strand is. Blacky is ondertussen zijn in de kiem gesmoorde toenaderingspoging tot de Duitse scheper compleet vergeten. Dat hij aan de lijn moet, lijkt ‘m evenmin te deren. Het simpel en totaal geluk van de hond, de verkoeling van het strand, het ontspannend geruis van de zee, de uitbundige tieners…

De laatste oversteek van de veerboot had de twee lopers terug naar de westeroever gebracht. Een zonsondergang kleurde de hemel, rood, oranje, geel, licht-en donkerblauw. Aarzelend zette de schemering in, lichten floepten aan. De wind woei zachtjes uit zee zodat ze de rustgevende golfbeweging goed konden horen zonder een glimp van het water op te vangen. Voor ze het beseften, hadden ze de afstand die hen scheidde van het staketsel, afgeslenterd. En de afstand tussen hun twee personen overbrugd. De houten trap naar het staketsel zag er glibberig uit. Voor ze afdaalden, nam Nabela de hand van Maurice vast. Het geraas van de golven werd steeds nadrukkelijker. Het gevoel van rust en herkenning zwol aan naargelang ze dieper de zee instapten. Nabela, Maurice, de wind en de zee. Een gevoel van sober maar intens geluk had zich van hen meester gemaakt.

Aan het eind van het staketsel stonden enkele jonge mannen te vissen. Ze keken even in hun emmers, vroegen of de vangst goed was vannacht. Het antwoord was positief. Eén van de jongelingen stak van wal over zijn viskunst en dat hij voortaan nooit meer zwarte draad zou gebruiken. Die kon je niet zien in het donker en zo geraakte je vernesteld in de draden van de andere vissers. Vanaf nu fluorescerende draad en niets anders. Ze gingen verder, de sportvisser ging door met praten, het deerde hem blijkbaar niet dat niemand echt luisterde, hij taterde meer voor de gezelligheid dan om gehoord te worden. En dat paste wonderwel bij de sfeer op het staketsel en de stemming van Nabela en Maurice.

Halverwege de pier had er nog nevel gehangen en samen met het geraas van de openslaande golven zorgde dit voor een wat grimmige set. Nu helemaal aan het eind was de hemel helder. De vrij kalme zee zo ver je zien kon werd overspannen door een gitzwarte hemel bezet met fonkelende sterren. En het zacht briesje dat Nabela al een goed gevoel bezorgd had tijdens het lopen, speelde nu in haar haren, al even gitzwart als het overspansel. Haar donkere ogen glansden raadselachtig terwijl ze met tussenpauzen sprak.

Er was slechts één studio beschikbaar, geen van beiden maakte bezwaar. Nabela ging naar de badkamer, liet het bad vollopen en kleedde zich uit. Na enkele minuten klopte Maurice op de deur en vroeg of hij gebruik kon maken van de douchecel, wat geen probleem was. Even later relaxte de ene in het warme bad en de andere onder de verkwikkende douche. Maurice had de douchekop op fijne straaltjes gezet, de speldenprikken kikkerden hem helemaal op. Als hij het water afzette en zich afdrogend uit de douche stapte en Nabela, liggend in het bad, de ogen dicht en zonder een spoor van schroom op haar gezicht, aankeek, wist hij dat ze minnaars zouden zijn. Hij ging naar haar toe en kuste haar voorhoofd en daarna de breder geworden glimlach. Ze was zo ontvankelijk dat hij zich in het bad liet glijden en, zijn lichaam net boven het hare, een hartstochtelijke zoen drukte op haar lippen. Haar mond ging open en ze beantwoordde zijn kus met een zachte tongkus. Tevreden vleide Maurice zich voorzichtig tegen haar aan, ze schoof wat opzij zodat hij goed zou liggen.

De vermoeidheid van een half uur voordien had plaatsgemaakt voor een fantastische mix van communicatie, intimiteit en lichamelijk genot. Gedurende een vijftal minuten bleven ze zo liggen om het moment zo lang mogelijk vast te houden. Dan maakte Nabela aanstalten om uit bad te stappen, het water begon af te koelen en de innerlijke seksuele spanning die beiden voelden, vroeg om meer. Ze nam een handdoek, droogde zich wat af en ging naar de wasbak om haar tanden te poetsen. Maurice bewonderde haar sensuele lichaam dat een magische aantrekking op hem uitoefende. Hij kwam haar achterna om zich te scheren, en passant raakte hij haar schouder aan en kuste zachtjes haar nek. Zijn penis stond halfstok. Met aangename rillingen in de onderbuik, zeepte hij zijn baard in, verstrooid kijkend naar zijn spiegelbeeld afgewisseld met intense blikken naar Nabela die haar lichaam insmeerde met crème. ‘Wil je iets drinken?’ Ze knikte. Terwijl hij de koelkast openmaakte, voegde hij er aan toe: ‘Een Palm grand cru?’ ‘Prima idee.’ Nabela had een wit T-shirt aangetrokken dat fel contrasteerde met haar lichtbruine lichaamskleur en haar mooie rondingen suggereerde in plaats van te tonen.

Het leek alsof Maurice haar nog niet naakt gezien had, dat hij daarstraks slechts ten prooi gevallen was aan een begoocheling. Maurice had haar voorbeeld gevolgd en zich getooid met zijn boxershort die niet verborg dat hij al goed in de stemming was. Ze hadden plaatsgenomen aan een soortement kitchenette waar de gerichte belichting op het fornuis en de eenvoud van stoelen en witte tafel voor een huiselijke, intieme gezelligheid zorgden. Nabela had twee rode kaarsen op tafel gezet, het zwakke licht bespeelde haar gelaatstrekken. Of was het haar gezicht zelf dat al die verleidelijke nuances uitzond? Ze praatten honderduit over van alles en nog wat, de essentie was dat ze hun persoonlijkheid en gevoelens blootgaven en doorheen het gesprek steeds dichter naar elkaar toekwamen. Na een tijdje hield Maurice Nabela’s handen vast over de breedte van de ronde tafel. Geregeld zoende Maurice die om een uitspraak te benadrukken en de elektriciteit tussen hun twee lichamen wat te ontladen en tegelijk op peil te houden. De klok wees twee uur aan maar ze hadden geen haast. Na de eerste Palm waren er nog twee gevolgd.

Uiteindelijk was Nabela opgestaan en was ze zich tegen de rug van Maurice komen aanwrijven en op zijn schoot gekropen. Ze waren allebei zacht en ijl vanbinnen, niet van de drank maar door de seksuele roes. Het moment was gekomen om zich te versmelten. Nabela ging hogerop zitten en liet Maurices gezwollen lid in haar vochtige vagina binnenglijden. Tegelijk hield ze zich niet langer in en kreunde met diepe stem. Beide waren erg opgewonden maar tegelijk beheerst waardoor ze hun orgasme konden ophouden en het genot verhogen en verlengen. Doorheen hun passionele liefkozingen, wisselden puur genot en bewustzijn over welke de volgende stap kon zijn om het liefdesspel rijker te maken elkaar af. De toestand van bijna orgasme duurde zo een half uur en het genot nam stap na stap bezit van elke vezel in hun lichaam. ‘Geslachtsdelen’ was een leeg begrip geworden want elk stukje lichaam maakte nu deel uit van hun geslachtsverkeer. Toen kwamen ze samen klaar, allebei luid en zo intens dat het bijna ondraaglijk was. Daarna waren ze van kop tot teen vervuld van vlinders, voelden zich gedreven en hadden nog meer zin om verder te gaan. Ze liefkoosden, elk plekje van hun lichaam jubelde bij de minste aanraking. Na een eerste moment van ontlading, ontspanning en uitputting zelfs, kwam snel een ongelofelijke dosis energie aanzetten. Ze hadden een hoger niveau bereikt, zoals een marathonloper die na een lichte inzinking pas echt op dreef komt. Even hielden ze in en keken elkaar liefdevol en samenzweerderig aan. Er was geen twijfel, ze beleefden beiden grote pret en voelden elkaar perfect aan. Maurice stak zijn tong dik en diep in Nabela’s vagina die ze vol wellust omhoog stak zodat de warme lucht uit zijn neusgaten haar clitoris aangenaam streelde.

Maurice opent de ogen en ziet het zonlicht vanonder de gordijnen de kamer binnenstromen. Hij herinnert zich het lopen over het strand, het staketsel, de nacht. Een glimlach glijdt over zijn gezicht en hij voelt zich tevreden en gelukkig. Hij schuift dicht tegen de foetus-houding van Nabela aan. En verbeeldt zich dat ze later na hun dood zo zullen gemummificeerd worden. Binnen drieduizend jaar zal een archeoloog een foto van hun skeletten in deze lepelhouding nemen. En een lezer van het bericht bij de foto zal denken dat het leven mooi kan zijn.

EINDE
Fotocover © Ronny Rycx

Dit zijn de foto’s die ingestuurd werden bij het verhaal van Gaëtan Pintelon:

 

Geschreven door: